نمی دونم از کجا شروع کنم! آخه من معمولا خبر نمیزارم! اما یه چیزی رو واقعا بهش اعتقاد دارم. زندگی سخته و در عین حال زیبا!!
زیبایی این زندگی مزش از اون سختی اول سرچشمه می گیره شاید اون شیرینی بعد از سختی رو هرکسی تجربه داشته باشه و قطعا قبول می کنه که هرچی سختی بیشتر باشه، نتیجه اون هم با ارزشتر و شیرینتره…
این مقدمه رو گفتم که یه ذره خودم رو دلگرم کرده باشم. دلگرم به زندگی زیبائی که دارم، دلگرم به همسر خوب و مهربونم، دلگرم به دخمر عسلم و دلگرم به اینکه با کمک خدا تونستم کاری رو شروع کنم که در عین علاقه ای که بهش دارم باعث شده افراد زیادی رو هم درگیرش کنم. البته این درگیری هم همون شیرینی بعد از سختیه
الان بیش از یک هفته است که از مریم و کیانا جون دورم، حتی برای اولین بار هست که بیش از ۲۴ ساعت باهم نه تماس و نه چت کردیم! الان می فهمم که چرا از قدیم الایام میگن دنیاگردی بهتر از دنیا خوردن هست. واقعا انسان تا در شرایط سخت تر قرار نگیره قدر همون سختی قبلی خودش رو هم حتی نمی فهمه .
از خدا ممنونم که هیچ وقت منو تنها نذاشته و همیشه اولین درخواستم این بوده و هست که منو تنها نذاره…
مریم جان می دونم که توی این چند روز هم توی شرکت خیلی زحمت کشیدی (با اون مشکل تازه!) و هم کیانا با دلتنگیهاش تورو بیش از پیش خسته کرد. می دونم خیلی بهت فشار اومده و خیلی سعی کردی و تونستی از این مشکلات (به قول خارجی ها) بگذری و واقعا ممنونم بابت این همه زحمتت.
راستی کیانا کوچولو، تو هم خیلی دختر خوبی هستی خدایی، خیلی ملوسی خیلی زرنگی خیلی باهوشی واقعا ما الان دیگه هروقت می خواهیم یه چیزی رو درباره تو و احساست به هم بگیم اینقدر در عین بازی گوشی، حواست جعمه که مجبوریم با هم انگلیسی صحبت کنیم! تازه فکر می کنم که بزودی همونم می فهمیم و باید یه راه حل جدید پیدا کنیم.
دوری از تو خیلی سخته، صدای قشنگت، صحبتهای قشنگت، تعریفای جذابت و اون لفظ قشنگت همه گوشه ای از زیبائی های خداست.
خدایا برای همه چیز ممنونم و بازهم از تو می خوام منو هیچ وقت به حال خودم رها نکنی…
